بحران در سیستم‌های دانشگاهی
خرداد ۸, ۱۳۹۸
نگاهی مجدد به عربستان
خرداد ۱۳, ۱۳۹۸

جلسه هشتم کلاس مثلث وجود- بهار98/ «من»

هویت “من”

همه ما انسان‌ها یا همه‌ی من‌ها، باورهایی در مورد انسان و انسان‌ها داریم، وجود این باورها جزو پیش شرط‌های صرف‌کردن نیروهایمان است که باعث می‌شود  اندیشه‌هایمان را به زبان بیان کنیم و به نیازهای رابطه‌هایمان با دیگر انسان‌ها پاسخ بدهیم که به هیچ وجه نمی‌توان از آن‌ها صرف نظر کرد. برای پاسخ دادن به نیازهای ارتباطیمون دو شرط داریم، اول، وجود نگرانی‌های مشترک راجع به واقعیت “من”، دوم، اشتراک پیش داوری بین “من”‌ها، مثلاً خود را بی‌گناه دانستن. این دو شرط برای “من” بی‌ثباتی شخصیتی را می‌آفریند، زیرا “من” در نوسان است، گاهی هوشیار و دقیق است و گاهی دچار گیجی و کرخی می‌شود. مانند اینکه گاهی 79 نفر از 80 نفر پیش داوری مشترک دارند و خود را بی‌گناه می‌دانند و گاهی همه یک نفر را گنه‌کار می‌دانند و نگرانی مشترک راجع به وی دارند.

وقتی آسمان آبی را نگاه می‌کنیم، وقتی عظمت صدای رعد و برق را می‌شنویم، وقتی چهره خندان یا گریان کودکی را می‌بینیم همه‌ی این‌ها به “من” یقینی از واقعیت می‌دهند، ولی چند روز در هفته یا در ماه حتی متوجه آبی بودن آسمان نیستیم؟ چند بار هنگام بروز رعد و برق تمرکزمان به ماوا و مامن است؟ چقدر از کنار چهره گریان یا خندان کودکی بی تفاوت و بی توجه رد می‌شویم؟

اگر روان جامعه، دچار گیجی، ندانم کاری و در غایت بی‌هویتی باشد، گیجی “منِ” شخص عمیق‌تر می‌گردد، کرخی حس‌هایش بیشتر می‌شود و برداشت وی از زندگی نامطمئن‌تر شکل می‌گیرد. در این شرایط کمترین چیزی که بتوانیم در رابطه با هویت “من”  بگوییم، نامشخص است.

من کجا هستم؟ تو کجایی؟ ما چه می‌خواهیم؟

بنابراین بحث در عمق هویت “من” است و نه در سطح، هویتی که یک ناظر آگاه نوسانات شدید آن را مشاهده می‌کند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *