امید و اعتماد به نفس

یکى از خصوصیات دوران هاى بحران (چه اقتصادى، چه سیاسى، چه فرهنگى و چه امنیتى) از بین بردن اعتماد به نفس و امید است،
دو پدیده اى که از درون بهم مرتبط هستند؛
فقدان اعتماد به نفس، امکان امیدوار بودن در زندگى را محدودتر کرده و تقلیل میدهد،
فقدان امید، انگیزه براى کنش را تقلیل داده و امکان امیدوار شدن را از بین میبرد،
امیدوارى که فرآیند کنش ها را سمت می‌دهد.


و سوال اساسی که در این شرایط باید به آن پاسخ داد این است که،
روابط انسانى ما تا چه حد و به چه میزان آگاهانه اعتماد به نفس هایمان را تقویت یا تضعیف میکند؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *